غزلم نذر نگاهت مددی کن......

بسم رب المهدی

ای تک سوار  جاده عشق                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     

اي سبز ترين  موعود!!!!

راهي نمانده  تا سرودن  آخرين  ترانه انتظار

فاصله اي نيست  از كلبه سرد انتظار

تا قصر زيباي  وصال

اي كبريايي ترين  سجاده  نياز

نماز نيمه  شب هاي  نيايش  را

به عشق  تمناي تو به قامت مي ايستيم

هر صبح كتاب خواب را به عشق روي  تو مي بنديم

و پنجره  چشمانمان را روبه باغ  ياد تو مي گشاييم

و فصل  روز رمان زندگي را با اللهم  ارني الطلعه  الرشيده

آغاز  مي كنيم

و به شوق  رويشي  دوباره  زير  لواي  سبز تو

بذر  اميد  بر زمين  زندگيمان  مي افشانيم

چرا كه آمدنت را باور داريم

و به تقدس  همين باور است كه هر جمعه

در وازه هاي نگاهمان  را به چراغ  هاي  انتظار  آذين  مي كنيم

 گره دل ها را بر  غرفه هاي  جملات  ندبه  مي بنديم

تا سايه  بان  مژه ها 

و بر قلب  كتاب  دعا  شبنم  اشك مي  كاريم

به يمن  رسيدن سبز ترين  جمعه  تاريخ كه تو  از راه  مي رسي

و به تاسي  از فتح مكه ،در فتح الفتوحي  ديگر

در وازه هاي  عشق را فتح مي كني

مهدي جان!!!!

تو را به حرمت  مسافران  جاده انتظار

تو را به  حرمت عاشقان  منتظر و منتظران  عاشق

تو را به حرمت بال و پرخاكي كبوتران آن  مزار  بي نشان

و به حرمت  ناله هاي  فاغث  يا غياث المستغيثين

از پشت  پرده  غيبت در آي

و به كنعان ديده ها  قدم بگذار

و خلعت  سبز  طلعتي  جاويد را

به افق قلب هاي  منتظران  شيعه بپوشان

مولاجان !!!

مگر نمي داني؟؟؟؟

مگر نمي بيني؟؟؟؟

مي دانم كه مي بيني

مي دانم كه مي داني

روزگار نا مرادي هاست  و زمانه  ، تكرار  قصه سر نوشت  فرزندان آدم

هر روز هابيلي  در آتش  كينه  قابيلي  مي سوزد

و هنوز  صداي محمد(ص) از وراي  قرن ها ي گذر  زمان را  فر ياد مي زند

(من كنت  مولاه فهذا   علي مولاه)

واني تارك  فيكم الثقلين را قرائت  مي كند

و كبودي  ياس ها در خم كوچه هاي  غربت  تكرار  مي شود

و هر گوشه اي  از جهان  سقيفه اي و سقيفه نشينان بسيار

علي از دست  بالا رفته ودر غد ير ولايت  خانه نشيني را به ارث مي برد

و كبوتران چاهي از لابلاي  صفحات  ورق  خورده  تاريخ  هنوز  آماده

شنيدن  ناله هاي  غريبانه كل يوم عاشوراند

ودر پي  شكستن  ديوار هاي  صوتي  تكرار  ديده  شدن  حلقوم هاي شش ماهه

و آسمان  هر روز  پذيراي  مشتي  خون  پا برهنگان تاريخ  در  جستجوي  ردپايي

از قافله  ناقه هاي  عريان زينب اند و

 جام ها مست از شراب خون انسان ها

   آيا هنوز  هنگام آن نرسيده  است

كه بر واژه  ظلم و ظالمي  خط بطلان  بكشي

آيا  نرسيده  زماني  كه حجاب  غيبت  از چهر بر كني

و ذوالفقار  عدالت  را از قفس  نيام  رها كني ؟

بيا!

بيا اي موعود  همه اعصار و قرون

بيا و ((فهذا علي مولاه)) را تفسير كن

و براي آنان  كه  غدير  را در بخ بخ يا علي  خلاصه كر ده اند

براي آنان  كه جغد وار  ناله  رهايي از قيوميت  ولايت را سر مي دهند

بيا تا  كربلا در مظلوميت  خود  به دور  غريبي  حسين  چرخ نزند

و قافله  زينب  بي قافله سالار  سفر نكند

بيا و با (( و نريدان نمن  علي الذين  استضعفوا))

  ستمديدگان  جهان  را بر اي هميشه  به قدرت بنشان

بيا كه سرير  عدالت  در انتظار  قدمت  بي تاب و بي قرار  است.

تولد ثارالله امام وسرور شهیدان امام حسين (ع) وقمر بنی هاشم حضرت ابوالفضل(ع) و سيدالساجدين  امام سجاد (ع) را به همه دوستداران اهل بيت تبريك عرض مي كنم.

سلام بر رشادت دستان حیدری ات! سلام بر توفندگی شمشیر ذوالفقارت! سلام بر جانبازی و عشق و برادری ات! سلام بر تو ای زیباترین واژه قاموس فروتنی! سلام بر تو و بر دستان آب آورت! سلام بر لبان خشکیده ات که سرچشمه آب بقاست و آب را در حسرت جرعه ای از خنکای خود وانهاده است! خاک بوی بهشت می گیرد، آسمان، پایین می آید و خانه مرتضی (ع) را به آغوش می کشد. نوزادی مبارک پا بر ابرهای احساس می گذارد.

چـشم  شهـــلای   یــا ام الـبنیــن         گه کِشد ما را به کفر گاهی به دین

من شهم بر شاه شاهان من شهم          بر  زمین  و  آسمانها  من  مَه ام

هم طراز   او   خدایی   می کنم          با   دو   چشمم  دلربایی  می کنم

جامم و من بوده ایم روز الست           جام من را گر بنوشید خوشتر است

از مِی ام نوشیده اند پیر و جوان         پیر جوان گشت و جوان هم نوجوان

گر دمیدم ، بر شما گفتش خدا              اودمد  بر من  دمم من بر برشما *

قوس  ابرویم  یقین و  بی گمان           می برد    دل    از    تمام   دلبران

تیغ  ابرویم   اگر   اذنش  دهم             صد هزاران گشته سازد بیش و کم

دلبران  در مکتب  من  بودهاند           جملگی   این   راه  را   پیموده اند

بی شمار از لیلیلان شرمنده ام           صد  هزار  مجنون  تمامی  بنده ام

من خدای غیرت و مستی و داد           عشق ورزیدن به جز بر من مباد

دل ربایی کر کنی  با  غیر  من           دل  ربایت  می شود  مقهور   من

عشق محبوبت اگر در دل فتاد             پیچش  یک  تار  موی  من  مباد

چین ذلفم می کند  غوغا  به پا              می شود  مدهوش  من  حتی خدا

  هریارکه دم ز یار زد،یارنشد      

       هردل که سرای عشق دلدار نشد

             هرماه که دروفا چوعباس نگشت

                    هرکُشته که چون حسین سالار نشد

قالَ الاِْمامُ الْمَهْدِىُّ(عليه السلام):

1- توجّه امام مهدى(عليه السلام) به شيعيان خويش
«إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.»:
ما در رعايت حال شما كوتاهى نمیكنيم و ياد شما را از خاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى میآورد و دشمنان، شما را ريشه كن میكردند. از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد.

بود سوزی در آهنگم خدايا!

تو ميدانی كه دلتنگم خدايا!

دگر تاب پريشانی ندارم

نه از آهن،نه ازسنگم خدايا!

بنام خدا

                          دیشب جمال رویت تشبیه ماه کردم

                                    تو به زماه بودی من اشتباه کردم

اللهمّ عجّل لولیّک الفرج

دل مدینه شکسته حرم به راه نشسته                       تو مروه ای تو صفایی خدا کند که بیایی

دمی که بی تو برآیدخداکند که نباشد                         الا که هستی مایی خداکند که بیایی

به گفتگوی تو دنیا به جستجوی تو دلها                      تو روح صلح و صفایی خدا کند که بیایی

به هر دعا که توانم تو را همیشه بخوانم                     الا که روح دعایی خدا کند که بیایی

افسوس که عمری پی اغیار دویدیم

از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم

سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم

جز حسرت و اندوه ، متاعی نخریدیم

بس سعی نمودیم که ببینیم رخ دوست

جانها به لب آمد ، رخ دلدار ندیدیم

ما تشنه لب ، اندر لب دریا ، متحیر

آبی به جز از خون دل خود نچشیدیم

ای بسته به زنجیر تو،  دل های محبان

رحمی که در این بادیه ، بس رنج کشیدیم

رخسار تو در پرده نهانست و عیانست

بر هر چه نظر کردیم ، رخسار تو دیدیم

چندان که به یاد تو ، شب و روز نشستیم

از شام فراقت چو سحرگه ندیدیم

تا رشته طاعت ، به تو پیوسته نمودیم

هر رشته که به غیر تو بستیم ،  بریدیم

شاها به تولای تو ،  در مهد غنودیم

با یاد لب لعل تو ، ما شیر مکیدیم

ای حجت حق ، پرده ز رخسار برافکن

کز هجر تو ، ما پیرهن صبر دریدیم

ما چشم به راهیم به هر شام و سحرگاه

در راه تو از غیر خیال تو ، رهیدیم

ای دست خدا ، دست بر آور که ز دشمن

بس ظلم بدیدیم و بسی طعنه شنیدیم

شمشیر کجت راست کند ، قامت دین را

هم قامت ما را ، که ز هجر تو خمیدیم

شاها ز فقیران درت ، روی مگردان

بر درگهت افتاده به صد گونه امیدیم

 

اللهم عجل لولیک الفرج ( آمین )

Powered By
  BLOGFA.COM